Blok IV: kutdag

19Mei09

Ik heb niet eens slecht gewerkt maar ik voel mij diepmiserabeldroevig enz.

Ik mag van mijn mama niet uit de teut van de fles drinken. Ze vindt dat niet kunnen. Bovendien, zo voegde mijn pa er aan toe, zou dat onhygiënisch zijn.
Quatsch! Het bespaart keiveel afwas, in tegenstelling tot wanneer ik telkens een nieuw glas uit de kast moet halen omdat ik vergeten ben welk van de glazen in de grote glazenverzameling op de vensterbank het mijne is. Mijn systeem rulet.

Ik mis mijn lief. Kutdag. Slapen.

Aantal dagen Facebook niet gecheckt: ben de tel kwijt, maar nog steeds niet sinds vorige telling
Aantal druppels biospul: 100 (onveranderde dosis)
Keelpijn op een schaal van 0 tot 10: 0,5 (bijna genezen)
Aantal minuten staan meeshaken met JimTv op maximumvolume in plaats van te leren: 40 (ruwe schatting)

Filed under: Zonder categorie   |  Leave a Comment

Blok III: infréquentable et dévoyé

18Mei09

“Als je mij(n partij) zo blijft beledigen, bol ik het af!”
Niemand reageert.
“Ja maar, ik méén het wel eh.”
Nog steeds geen reactie. Het kan precies niemand schelen, maar mij wel.
Ik vind: als Onkelinckx per se wil dreigen  met ontslag, dan moet ze dat maar doen ook. Volgens mij behoudt ze eigenlijk liever haar ministersalaris, maar bon, als haar principes zeggen dat samenwerken met Reynders niet kan, dan moet ze het vooral heel hard afbollen uit de Wetstraat en haar moreel sluitende PS-principes op een ander gaan verkondigen.
Ze gluurt met puss-in-bootsblik de menigte in, hopend op een verlossende “Nooooooo” van een doppende Onslow-Waal, waarop ze als heldin haar postje hervat, maar het is degene die zijn mond opendoet en zegt: “Uhu, we wéten dat je het meent, verdoe onze tijd niet zo en ga maar, DOEI,” die mijn stem zal krijgen op 7 juni.

Voorts heeft volgende zin de ganse dag in mijn hoofd gezeten: Honey, all the movements you’re starting to make.
Ik heb de tekst zonet opgezocht, wat impliceert dat eigenlijk niet enes die zín in mijn hoofd zat, maar eerder een soort oerklanknabootsing ervan. Diezelfde lijn, constant op repeat. Nefast effect op studieprestatievermogen check.

In het verlengde van iets wat ik gisteren moet gedropt hebben (zie ook de disclaimer) in verband met Jude Law en aaibaarheid en dergelijke meer, dringt zich een vergelijking op tussen eerstgenoemde en mijn eigen teerbeminde hartendief.
Eerlijk: echt opgaan doen ze niet, en wel omdat Jude Law behoort tot de categorie ‘übermenselijke goddelijke wezens’. In de categorie ’sterfelijken’ doet mijn lief het prima. Laat ik het zo zeggen: moest niet Jude Law maar mijn schatje met ontbloot bovenlijf flaneren op een strand in het reclamefilmpje van Dior Homme Sport, ik zou even zwaar van mijn melk zijn.
Bovendien is mijn vriendje lief, innemend, bezorgd enz. en is Jude Law waarschijnlijk een omhooggevallen gevoelloze zak. Dat laatste is mogelijks onwaar.

Aantal dagen Facebook niet gecheckt: 3
Keelpijn op een schaal van 0 tot 10: 3
Aantal keer naar volledige Coldplay-cd geluisterd: 4 (zelfstandige afspeelbeurten in hoofd niet meegerekend)
Pagina’s nog te lezen in het-boek-dat-maar-niet-uitraakt: 25 (wordt klus vóór het slapengaan)

Filed under: Studeren en blok   |  Leave a Comment

Blok II: Penelope

17Mei09

Ik ben óp van de zenuwen. Ik kom zonet uit een 2 uur durende rechtsgeleerde strijd met de andere briljante geest slash groot jurist in huis, mijn pa, over de zin en onzin en vooral de betekenis van art. 2279 BW, meerbepaald het tweede lid daarvan, en de conclusie luidt dat we het nog altijd niet echt eens zijn en wel omdat het eigenlijk een grote knoeiboel is met, toegegeven, hier en daar mogelijks een beetje logica. Ik ben dus weinig wijzer, maar in mijn hoofd heb ik gelijk.
Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben.

Gisterenavond, toen ik in het schemerdonker voor de spiegel stond, was het niemand minder dan Penelope Cruz die scheen terug te kijken. Echt waar, ik leek op haar! Niet dat ze mijn ultieme streefdoel is op vlak van uiterlijk ofzo, maar slecht is het alleszins niet. Ik durf zelfs te beweren dat ik vanochtend voor diezelfde spiegel nog steeds een zweem van haar uitstraalde, al kan dat ook aan de korrels in mijn ogen gelegen hebben. Laten we vooral wijten aan de algehele toestand van slaapdronkenheid. Slaapdronkenheid is des duivels. Moving on!

Mijn diepgelovige oma bijt op haar nagels. Dat heb ik vanmiddag geconstateerd terwijl zij de krant en ik mijn cursus bestudeerde. Ik betwijfel of God dat bij het scheppen van de wereld heeft ingecalculeerd; hij voorziet voor dit aardse vergrijp zonder twijfel een wrede straf in het hiernamaals.
Aangaande aardse vergrijpen heeft diezelfde oma nog maar eens te kennen gegeven onoverkomelijke problemen te hebben met seksuele opvoeding op school, en de welbespraaktheid van de jeugd als gevolg daarvan. “In mijn tijd ging het er toch properder aan toe.” Bobonne heeft gesproken, waarmee uiteraard onomstotelijk bewezen is dat de jeugd van tegenwoordig verloederd is alom. God straft, en wel meteen. Let’s hope not, behalve eventueel voor nagelbijten.
Los van dit alles alles zie ik mijn oma heel graag.

Ik voel de dwingende noodzaak om nog even verder te werken voor school. Boehoe, ik wil liever in mijn boek lezen… Zucht. Leven is keuzes maken. Ik hààt keuzes maken.

Aaibaarheid van de Noorse zanger van het Eurovisiesongfestival op een schaal van 0 tot 10: 9 (10 zijnde Jude Law)
Aantal dagen Facebook niet gecheckt: 2 (goed bezig)
Keelpijn op een schaal van 0 tot 10: 5
Aantal druppels biospul: 100 (gisteren fout geteld)
Aantal keer slapen voor weerzien met vriendje: 16
Aantal stukken chocolade: 2 (is teken van herstel van de keel)

Filed under: Studeren en blok   |  Leave a Comment

Blok I: ziek

16Mei09

De blok is weer begonnen. Wat een hoogsthatelijke periode is me dat. Ik heb last van pre-examinele stress en bovendien kamp ik momenteel met een keelontsteking. Slikken is een opgave van jewelste; vast voedsel is een mij vreemd concept - vloeibaar voedsel (lees: drinken) ook, maar een mens heeft nu eenmaal nood aan vocht. Alle middelen die de farmaceutische sector maar te bieden heeft, worden momenteel ingezet ter verhoging van mijn lichamelijk welzijn, weliswaar met merkbaar succes, maar er is nog werk aan de winkel.
Mijn overbezorgde moeder doet mij gorgelen met vuile stinkende jenever “om de bacteriën weg te spoelen”, en ze heeft het in haar hoofd gehaald een halve biowinkel leeg te kopen aan druppelsgewijze voedingssupplementen om mijn “natuurlijke weerstand” te verhogen. Moet ik mij dus 3 maal daags bezig houden met druppels tellen en opdrinken, precies of ik heb niks beters te doen, maar ach.
Studeren lukte vandaag gelukkig wél, sterker zelfs, ik ben zowaar tevreden van mijn dag! Zakenrecht is vreselijk en veel en saai en moeilijk, en precies daarom moet ik er in eerste zit al voor gaan ^^. Alles komt  goed!

Nog een beetje Stieg Larsson lezen en ik kruip onder de wol. Morgen… meer van hetzelfde. Bestond er maar een manier om nu te gaan slapen en na de examens wakker te worden; ik zou er veel voor over hebben.

Aantal dagen Facebook niet gecheckt: 1
Aantal keer gegrabbeld in de koekenkast: 0 (nogal wiedes wegens ontoereikend slikvermogen)
Aantal gram afgevallen door gebrek aan vast voedsel: wss 0
Aantal keer slapen tot ik mijn lief terug in de armen kan sluiten: 17 (rampig)
Aantal druppels keigezond bioverantwoord weerstandsverhogend honingbij-en-sint-jans-kruidextractendink tot mij genomen: 130

Filed under: Studeren en blok   |  Leave a Comment

Zomeruur

29Mrt09

Er is vannacht een uur gewoon verdwenen *rolleyes*. Fwiet, wég! Cfr. 29 februari.

Ik duld geen random uurwissels. Nergens goed voor, en al zeker niet voor mijn zo al genoeg opgefuckte biosysteem!

Slaapinhaalprogramma start.

Filed under: Frustraties   |  Leave a Comment

Houston, we have a problem.

27Mrt09

A minor, tiny little problem – NOT. Big problem dus.

Als goede vriendin van W. werp ik mezelf op als redster in nood in noodsituaties – in andere situaties immers vrij overbodig. Soit, ik ben er voor haar en dat weet ze. EN DIT IS EEN NOODSITUATIE!

Een relatie zou ik het niet noemen, maar dat er íets was/is, lijkt mij evident. Man in kwestie blijkt echter eikel van jewelste te zijn. Niet te letterlijk nemen, mijn woorden; als ik geïrriteerd loop, zoek ik wel vaker mijn toevlucht in uit de hand gelopen beeldspraak. Los daarvan is hij, onder ons gezegd en gezwegen, weldegelijk een eikel van jewelste. W. loopt achter hem aan als het schoothondje van Paris Hilton; hij laat het zich welgevallen en maakt tijd voor haar wanneer hij zelf goesting heeft, waarbij goesting als goesting mag worden geïnterpreteerd – om het te zeggen met de prof van zakenrecht (meer fossiel dan mens): “we verstaan mekaar”. Je reinste misbruik, quoi.

Crisis is er geweest, crisis IS er en crisis zal er nog heel vaak zijn. W. leeft in de roes van een emotionele rollercoaster; ze gaat er letterlijk aan ten onder en beseft het niet. Tussen zwart en wit is grijs haar volkomen onbekend, en meneer weet al helemààl niet wat hij wil. Ik schipperde heen en weer om rampen te voorkomen en koesterde – raar maar waar – recentelijk nog hoop op een goede afloop, maar die is nu onherroepelijk verschwunden.

Want wat blijkt nu? De slimmerd heeft zijn lodderig oog laten vallen op een barbiepop. Het toppunt van slechte smaak, een gevaar voor elke man. Getrouw aan haar reputatie heeft het plastieken gedrocht hem in een koelbloedige houdgreep te strikken, en deze keer is W. daarvan het slachtoffer. Sinds gisterenavond is de wereld dus een hoopje miserie rijker – nochtans zweren we als volleerde feminstes bij principe

1/ Geen man is het waard om tranen voor te laten. (Hierop bestaan een aantal uitzonderingen – we zijn niet harteloos – maar dit is er GEEN van).

Ze slaagt er zelfs in te doen alsof ze gelukkig is voor hem; “het is tenslotte zijn eigen wil” en “wat kan ik er tegenin brengen” enz. Z. vermoeiend zelfdestructief gedrag. Zit er een mes in je hart? Geen probleem: zelf beetje aan draaien. Logische gang van zaken toch? Ehum.

Het kan verkeren (Bredero?). De vraag die zich opdringt en héél erg dringend een antwoord behoeft : wat moet ik nu in godsnaam doen? Zelf verkeer ik in hogere regionen dan ooit tevoren – vergelijkbaar met permanent aan de drugs zitten; vermoedelijk gaat het hier in feite om hormonen. Het contrast kan amper groter zijn. Toch ga ik er alles aan doen om W. door deze crisis te helpen. Ze moet afkicken, haar zinnen verzetten en hem vergeten. What doesn’t kill us, makes us stronger. Basisprincipe 1 is toepasselijker dan ooit tevoren. Wie op barbiepoppen valt, verdient geen genade.

I guess that's what i get for wishful thinking
Should've never let you enter my door
I've gotta check into rehab
'Cause baby you're my disease

Uit deze historie destilleren we nog 2 andere essentiële relationele principes.

2/ Mannen horen geen vrouwen te kwetsen door verliefd te worden op barbiepoppen.

3/ Vrouwen behoren geen zelfdestructief gedrag te vertonen door alsnog vast te houden aan de op een barbiepop verliefde man.

Wordt ongetwijfeld vervolgd. Zucht. Ik heb nood aan chocolade.

Filed under: Life @ Gent, Soap   |  Leave a Comment

Regen enz. in the air

26Mrt09

Heb zonet een kwartier onder de douche gestaan, tandenborstel in de linkerhand, tandpasta in de rechter. STOP! Aangezien ik rechtshandig ben, lijkt het omgekeerde mij evidenter/logischer, maar ik geloof dat het concept overkomt, niet? Het lijkt misschien raar om te tandenpoetsen onder de douche – wel, ík vind het een rustgevende activiteit. Mens sana in corpore sano – ik spoel de emoties van me af.

Buiten regent het voor de verandering pijpenstelen (maar in mijn hartje schijnt de zon – meeelig). The Killers voorzien mij van voorgrondmuziek, en ik ben in mijn nopjes…

The starmaker says it ain’t so bad
The dreammakers’s gonna make you mad
The spaceman says everybody look down
It’s all in your mind

My global position systems are vocally addressed
They said the nile used to run from east to west
They said the nile used to run
From east to west

Mijn eigenste globaal positioneersysteem weet tegenwoordig ook niet meer waar zij -mijn globaal positioneersysteem is een vrouw en laat zich leiden door haar intuïtie- het heeft. De windrichtingen vloeien in mekaar over als warme chocolade- en vanillepudding in eenzelfde kom, het draait en tolt – er is geen houden aan.

De verklaring is tamelijk eenvoudig: er is er eentje verliefd. Meer moet dat voor mij momenteel niet zijn.

Filed under: Random   |  Leave a Comment

Over de lente

25Mrt09

De wereld is mooier als het lente is. Ik kijk uit mijn raam en spot de regen met bakken uit de hemel vallen.

Ik spot ook mijn overbuur, die nog steeds niet wakker is, en nochtans vroeger zijn bed heeft opgezocht dan ik gisterenavond. Mijn overbuur, die slaapt met het licht aan! Wie nu denkt dat ik die jongen bespioneer, heeft het volledig bij het verkeerde eind. Zo gaat dat nu eenmaal als de stedenbouwkundige voorschriften stipuleren dat er langs beide zijden van deze niet al te brede straat huizen mogen worden gebouwd die ramen hebben aan de straatzijde, waardoor binnenkijken bij de bewoner aan de overkant de logische gang van zaken is. Het feit dat ik een vrouw ben en niet gespaard ben gebleven van de daarmee gepaard gaande aanleg tot overdreven nieuwsgierigheid, heeft hier absoluut NIETS mee te maken. Bovendien moet mijn overbuur zijn gordijnen maar dichtdoen als hij niet gezien wil worden. Of zo van die halfdoorzichtige witte omadingen ophangen, met onderaan van die gewichtjes ingenaaid, die mij nog steeds – het trauma zit diep – doen denken aan zetpillen.

Mama, waarom zitten er zetpillen in de gordijnen? Fascinerend vind ik dat..

Maar goed, ik wijk af. Lente en regen. Groene blaadjes en diepe plassen. Het deert mij niet, niks kan me raken. Ik voel me zo kwiek en ongrijpbaar als de vrouw uit de gezonde-drankjes-waarvan-de-naam-mij-tijdelijk-ontgaat-reclame, die, paraplu in de hand, rondspringt in de drassigheid. Ik zit VOL energie! Hoewel een ontluikend warm zonnetje op mijn gezicht wonderen kan doen, geniet ik met volle teugen van regenbuien. Eergisteren nog keek ik de God van de Drash recht in de ogen en fietste ik in korte broek en met strandslippers (hoe minder kleren, hoe minder nattigheid – maar blote voeten zijn zo sociaal onaanvaard) richting Delhaize. Lichtelijk bekeken voelde ik me, en niet eens onterecht want het was geen zicht; bovendien was het FACKING KOUD, maar ik stond en sta nog steeds achter mijn plan. Burengluren, zetpillen, plassendansen, moessonregens. Het is allemaal een kwestie van state of mind.

Overbuur slaapt nog steeds. Wat een elektriciteitsverspilling toch. Hopelijk werkt hij met spaarlampen. Slecht opgevoed en rotverwend. Wie slaapt er nu in godsnaam met de grote lichten aan?

Ik heb nu zin in een moessondouche – al beperkt de wasgelegenheid op kot zich tot een pseudohogedrukreiniger met aan de benen plakkend douchegordijn. Alles went. Niks krijgt me klein, want ik ben de Actimel-vrouw.

ACTIMEL, dàt was het! (Ik word hier NIET voor betaald. Vrijwillige sponsors mogen zich melden, though.)

Filed under: Random   |  Leave a Comment

Jammie

29Okt08

Proefexamen. Waarschijnlijk een van de meest nutteloze concepten ooit. Toch als het op Bestuursrecht aankomt. Bestuursrecht, dat op zichzelf ook al een plaatsje bezet in de top der nutteloze concepten. Geen nood: het leven is een grote uitdaging, en geen varkentje is te roze om door mij zonder handschoenen te worden gegeseld.

Nu goed. Men kome binnen, men zette zich liefst zoveel mogelijk achteraan in het auditorium. Men zette zich in deze drastisch afkoelende periode van het jaar ook liefst zo dicht mogelijk bij elkaar, in de wetenschap dat teamspirit een weliswaar positieve doch in proefexaminaire omstandigheden eerder ongewenste (ondergewaardeerde, vind ik zelf) eigenschap is, waartegen menig assistent dan ook vurig zal protesteren.

De assistent, zoals voorspelbaar en voorspeld, schreeuwt zich schor ter verdeling van de studenten over de beschikbare ruimte. Ons groepsgevoel indachtig verzet geen van ons een poot.

Over tot de papierbedeling dan maar. Men krijge 2 vragen voorgeschoteld; de helft van de aanwezigen schiet spontaan in de lach: “wtf?!” Ok. Misschien was het toch niet zo’n slimme move om onvoorbereid naar het proefexamen te komen, hoewel het niet meetelt. Iedereen kijkt hulpeloos rond naar… iedereen. Ik doe mee en kijk naar S. We draaien ons hoofd naar de klok: 29 minuten. Het aftellen is begonnen.

We overwegen de mogelijkheden: het opzoeken van wetten die hoogstwaarschijnlijk toch niet terug te vinden zijn in onze codex, alcoholstiften-oxo, of… Ola! Ik had hem eerst gespot. De jongen met de krant. Opgevouwen op de bank naast hem – hijzelf verdiept in een wetboek en diens ondoorgrondelijke diepte.

23 minuten. Het wordt afwegen: rechtstreeks roepen of schouderklopdoorgeefgewijs het dagblad bemachtigen. Vanuit mijn ooghoeken tevens de patrouillerende assistenten in de gaten houden. Die slaan immers toe wanneer je het het minste verwacht.

18 minuten. “Psssssst,” in een poging aandacht te trekken. Iedereen kijkt om behalve de krantbezitter. Ik doe alsof mijn neus bloedt en probeer de schouderklopmethode. 30 seconden en 2 hoge krantzwiepen later leun ik achterover en stel mijzelf op de hoogte van de laatste dippen in de financïele beerputshizzle. In de filmbijlage loenst Javier Bardem smachtend naar de camera. S., ondertussen aan het meelezen geslagen, neemt een balpen en schrijft in zijn gestylede kapsel Jammie. 12 minuten.

“Jammie,” vraag ik. “Jahaaa,” zucht S., “ter aanduiding van zijn graad van heetheid. Meeredeneren helpt!”

9 minuten. Ondertussen zijn de assistenten aan het kwateren geslagen. Over hoe het proefexamen had moeten/kunnen opgelost worden. Ik probeer mijn aandacht erbij te houden, maar mijn gedachten dwalen af naar Jammie. Wat er zo Jammie is aan Javier Bardem. Een aantal minder hoog gegrepen, maar daarom niet minder appetijtelijke Jammies schieten door mijn hoofd. Daar moet ik maar eens werk van maken.

3 minuten. Tas inpakken. Krant terugzwiepen. Beenwippen. M., K., S. en de hele rij voor mij ergeren met beengewip. Toch voortdoen. 2 minuten. De assistenten spreken tevergeefs de massa toe. Geven het tenslotte op: “Dat was ‘t dan.” Wel dank u. Gelukkig geen half uur van mijn leven verspild. Veel bijgeleerd over foute foute beerputshizzle, intercontinentale relaties tussen belangrijke mensen enz.

1 minuut. 0 minuten. Kaboem. Jammie!

Filed under: Random   |  Leave a Comment

Simple Plan

01Aug08

Filed under: Muziek   |  Leave a Comment