Klucht

28Apr08

Zware zucht

Het was weer zover. Hij strompelde de weg tussen de deur en de dichtstbijzijnde stoel, als een clochard wiens laatste maaltijd al een tijdje achter zich lag, met als enige houvast nog letterlijk de leuning van het zitmeubel. Met de knal van een middelgrote atoombom kwakte hij neer, en hield zich vervolgens een minuut of tien bezig met het vlooien van zijn baard. Of we nog les gingen krijgen, was niet geheel duidelijk. Bij deze man wist men nooit. Hij kon evengoed, als de idee hem inviel en bevallig leek, zo terug opstaan, de weg tussen stoel en deur afleggen in de tegenovergestelde richting als voorheen en verdwijnen in de witte leegte die zich erachter bevond. Maar hij bleef zitten.

Zeer berucht

Het welkom dat hem te beurt viel hartelijk en warm noemen zou vast een overstatement zijn. De meerderheid van zijn intredes verliepen in stilte en onopgemerkt. Het was meestal pas toen hij een eerste stemverheffing lanceerde, dat het publiek zich bewust werd van het feit dat de werking van de micro uitgedokterd was door zijn op dat vlak niet al te vakkundige brein. Voor de rest van de avond zou zijn rayonnante persoonlijkheid ons verblijden met sarcastische verhaaltjes over hoe de wereld er zou moeten uitzien, doch daar stonden we nog mijlenver vanaf. En dat konden we maar niet genoeg slikken.

Opgelucht

Pauze is altijd het beste gedeelte. Terug ademhalen, de polsen ronddraaien en lawaai, heel veel lawaai maken. En zelf verdwijnen in het witte licht. Af en toe dreigde de ergernis zodanig hoog op te laaien, dat met man en macht gestreden diende te worden tegen het gevoel naar voor te rennen en uit te leggen dat de wereld niet zal veranderen, en dat hij het maar beter kon opgeven ons de les te spellen over dingen die we zelf veel beter wisten, als we maar de kans en vrijheid kregen om ze te ontdekken. We hadden geen nood aan een ouwe zak die zijn en onze tijd stond te verdoen terwijl buiten de zomerzon en het andere geslacht stonden te popelen van ongeduld op het einde van de kwelling. Maar de mannen en de macht haalden het eens temeer van de innerlijke ontploffing. Een nieuwe overwinnning op het establishment. We waren sterker en raakten daar elke keer meer van overtuigd. Ooit zouden we winnen. Er waren nog zekerheden in het leven.

Filed under: Pseudo-literatuur   |  Leave a Comment