de Almachtige I 1 mei 2008

Het beloofde een prachtige dag te worden. God stond op uit zijn hemelbed, grabbelde zijn contactlenzenpotje van de nachttafel en stuiterde naar de gordijnen, die hij met een vastberaden beweging opentrok. De zon stond laag aan de hemel te blinken (de zon stond atltijd laag aan de hemel in de hemel, omdat dat nu eenmaal zo hoog ligt), en buurvrouw Marie stond buiten de was op te hangen.

“Een waarlijk heerlijke ochtend, mijn beste Marie,” schalde God door het raam, gebruikmakend van de automatische luidsprekerfunctie in zijn stembanden. Marie liet terstond een blauwgestippelde onderbroek in het mulle zand vallen en keerde zich geïrriteerd om. Een hogere kracht dwong haar echter naar beneden te blijven kijken en te knielen, maar de ergernis in haar stem klonk goed door toen ze zei: “God, dat is nu elke morgen dat de zon iet of wat schijnt hetzelfde! Mij telkenmale zo aan het schrikken brengen. Ik hang momenteel was op; waar is uw didactisch nut voor de gemeenschap? Doe iets nuttig! En zet potverdorie die gezagsgenerator af!”, waarop uit het niets een boksbal Marie’s lip tot lipmoes sloeg.
God had meteen spijt van deze uitval (soms kon hij zijn krachten niet beheersen) en bedacht een manier om het goed te maken, maar Marie bleef roerloos liggen - dat deed ze ook elke keer, de schijnheilige trut. God snokte de gordijnen dan maar terug dicht en haastte zich naar de badkamer om zijn lenzen in te steken.

God had de bizarre gewoonte de dag zijn eigen verloop te laten bepalen. Hij geloofde nogal heilig in what is meant to be, will be (er waren wel meer dingen waar God heilig in geloofde) en was dan ook absoluut niet geneigd een richting en zin te geven aan zijn levensloop of persoonlijkheidsontwikkeling.
Elke dag slaagden een paar lucky bastards erin de poorten van de hemel te bereiken via de rechtstreekse snelweg uit het Vagevuur, die God dan met de smile van een verkoopster van overbodige elektrotoestellen diende te verwelkomen. Hun auto’s werden steeds maar groter en lawaaieriger, al kon hij de hybride modellen wel appreciëren. Meestal weinig interessante mensen. Voorts was hij een hevige muziekfan en spendeerde hij uren en uren aan het begluren van de omwonenden van zijn grote kasteel.

God woonde op de middenwolk. De middenwolk lag recht tegenover de poorten, al moet gezegd dat God over en royale driveway  en hoge buxushagen beschikte, waardoor hij ondanks de centrale ligging geen last had van voorbijgangers en potentiële pottekijkers vanop de rondomwolken.
Het zicht vanop de middenwolk was ronduit formidabel. Door een apparaat dat hij geheel per ongeluk had uitgevonden (God had oorspronkelijk met een doe-het-zelf-set een indoor barbecue willen knutselen), kon hij verhinderen dat nieuwsgierige ogen zich als magneten naar elk raam waarvoor hij zou kunnen verschijnen zogen. Nieuwsgierigheid beschouwde God als de achtste hoofdzonde. Desalniettemin besefte hij dat het de beste motor was tot kennis, en liet hij niet na zijn eigen curiositeit stante pede te bevredigen als hij ze voelde opkomen.
Maar goed, we wijken af: de gezagsgenerator dus. Wonderlijk machientje was dat. 1 druk op de rode knop volstond om alle mensen in een ruime straal te doen knielen en neerkijken. God was niet machtsgeil, maar kon moeilijk ontkennen dat het hem genoegen verschafte iedereen aan zijn voeten te zien kruipen en kronkelen. 1 druk op diezelfde rode knop zou ook volstaan om heel het systeem terug af te zetten, maar het was ondertussen een mode de vie geworden en uit vrees voor een autistische aanval, zou hij de afbouw geleidelijk moeten aanpakken.

Wie hij nog het liefste van al observeerde, was zijn buurvrouw Marie. Zij bezat een stulpje op een van de zuidelijke rondomwolken, en stemde helemaal overeen met het gevoel dat God kreeg bij deze windrichting. Warmbloedig en rondborstig was zij voor Hem het toonbeeld van de ideale vrouw. Of de genegenheid wederzijds was, was een andere vraag, waarover God zich ten gepaste tijde diepzinnig zou beraden.

Deze mijmeringen afgerond, realiseerde God zich dat hij al een tiental minuten over tijd was met het openen der hemelpoorten. Stiptheid was nochtans een eigenschap waar hij op stond. Als hij zelf niet het goede voorbeeld gaf, kon hij van de wolkbewoners immers niet verwachten dat zij ook een dergelijke levensstijl zouden belijden. Hij goot nog snel nieuwe contactlensvloeistof in het contactlenzenpotje en na een goedkeurende fonkelende smile in de spiegel begaf hij zich met wapperend haar de wolk af.

 

 

Krijg zelf je zeg in tot wie en wat jouw God verwordt! Laat een reactie achter over wat jij ervan denkt; je zou wel eens beslissende invloed kunnen hebben in de levensloop van de Almachtige…