Over de lente

25Mrt09

De wereld is mooier als het lente is. Ik kijk uit mijn raam en spot de regen met bakken uit de hemel vallen.

Ik spot ook mijn overbuur, die nog steeds niet wakker is, en nochtans vroeger zijn bed heeft opgezocht dan ik gisterenavond. Mijn overbuur, die slaapt met het licht aan! Wie nu denkt dat ik die jongen bespioneer, heeft het volledig bij het verkeerde eind. Zo gaat dat nu eenmaal als de stedenbouwkundige voorschriften stipuleren dat er langs beide zijden van deze niet al te brede straat huizen mogen worden gebouwd die ramen hebben aan de straatzijde, waardoor binnenkijken bij de bewoner aan de overkant de logische gang van zaken is. Het feit dat ik een vrouw ben en niet gespaard ben gebleven van de daarmee gepaard gaande aanleg tot overdreven nieuwsgierigheid, heeft hier absoluut NIETS mee te maken. Bovendien moet mijn overbuur zijn gordijnen maar dichtdoen als hij niet gezien wil worden. Of zo van die halfdoorzichtige witte omadingen ophangen, met onderaan van die gewichtjes ingenaaid, die mij nog steeds – het trauma zit diep – doen denken aan zetpillen.

Mama, waarom zitten er zetpillen in de gordijnen? Fascinerend vind ik dat..

Maar goed, ik wijk af. Lente en regen. Groene blaadjes en diepe plassen. Het deert mij niet, niks kan me raken. Ik voel me zo kwiek en ongrijpbaar als de vrouw uit de gezonde-drankjes-waarvan-de-naam-mij-tijdelijk-ontgaat-reclame, die, paraplu in de hand, rondspringt in de drassigheid. Ik zit VOL energie! Hoewel een ontluikend warm zonnetje op mijn gezicht wonderen kan doen, geniet ik met volle teugen van regenbuien. Eergisteren nog keek ik de God van de Drash recht in de ogen en fietste ik in korte broek en met strandslippers (hoe minder kleren, hoe minder nattigheid – maar blote voeten zijn zo sociaal onaanvaard) richting Delhaize. Lichtelijk bekeken voelde ik me, en niet eens onterecht want het was geen zicht; bovendien was het FACKING KOUD, maar ik stond en sta nog steeds achter mijn plan. Burengluren, zetpillen, plassendansen, moessonregens. Het is allemaal een kwestie van state of mind.

Overbuur slaapt nog steeds. Wat een elektriciteitsverspilling toch. Hopelijk werkt hij met spaarlampen. Slecht opgevoed en rotverwend. Wie slaapt er nu in godsnaam met de grote lichten aan?

Ik heb nu zin in een moessondouche – al beperkt de wasgelegenheid op kot zich tot een pseudohogedrukreiniger met aan de benen plakkend douchegordijn. Alles went. Niks krijgt me klein, want ik ben de Actimel-vrouw.

ACTIMEL, dàt was het! (Ik word hier NIET voor betaald. Vrijwillige sponsors mogen zich melden, though.)

Filed under: Random   |  Leave a Comment