Blote billen

10nov10

Woensdagavond, 10 u post merediem in een zwembad in Gent. Het water krioelt van de ploeterende wezens, studenten en andere; het is een schoon gezicht. Ik werp een blik door het venster en beklaag mezelf op datzelfde moment al dat ik er ook ga bijspringen, in dat net te koude water. Maar hey, ‘t is ter onderhoud van mijn zandloperfiguur en voor de voldoening mijn spieren nog eens gebruikt te hebben. En omdat ik eerder op de avond decadent lekkere spaghettisaus had gemaakt en een maaltijd van pasta nu eenmaal te veel energie oplevert om op mijn luie gat te blijven zitten. Ik gun de pasta de kans niet zich om te zetten in vet. Ja, ik ben zó iemand. Het is eruit.

Kleren uit is de gemakkelijke richting. Eager als ik ben zo snel mogelijk die eerste duik te nemen, spring ik quasi uit mijn broek rechtstreeks mijn badpak in. Duikbril op het hoofd, alles in de rugzak proppen en klaar.

Zwem zwem zwem zwem buiten adem zwem verder. Ik heb geen armspieren, echt niet. Verzuring. Enkel beenspieren. Maar daar gaat het niet om.

Waar het wel om gaat: kleren terug aan is verschrikkelijk. De helft van de kleedhokdeurtjes zijn kapot, waardoor ze saloon style half openzwiepen alvorens je doorhebt dat het eigenlijk bezet is. Een vijftiger met rughaar roept “elaba, zo niet eh” wanneer ik uittest of zijn hokje al dan niet bezet is. Ik voel me beledigd en vuil bij de gedachte dat hij blijkbaar denkt dat ik hem naakt zou willen zien. De vloer heeft de hele middag tijd gehad zich te vullen met bollen stof, aaneengeklied haar en pleisters waarvan de lijm het heeft begeven. Ik moet opletten waar ik mijn voeten zet.

In het lager placht de juf op de wekelijkse zwemdag de kindjes op het hart te drukken schoenen met velcro aan te trekken en kledij waar geen knopjes aanzitten maar ritsen. Ik veronderstel dat mijn mama dat toen allemaal regelde voor mij, of dat de hoeveelheid lijf nog klein genoeg was om het allemaal overzichtelijk te houden. Sinds die langvervlogen tijden is de omvang van mijn lijf elke vorm van overzichtelijkheid verloren (heupen, het overkwam me nu toch wel al een klein decennium geleden) en sta ik bovendien zelf in voor mijn kledingkeuze. Mijn jeansbroek (strak plan van mij om net die uit mijn kast gehaald te hebben vanmorgen) werkt dan ook langs geen kanten mee en wil vanaf de knie gewoon niet meer naar boven. Ik wankel en plets met mijn bips pardoes tegen de muur van mijn kleedhokje aan.

En dan komt nu het moment. Het moment dat er niet had moeten komen, maar er toch kwam omdat mijn hoofd de wereld stuurt in richtingen die ik nooit voor mogelijk houdt. Ik vraag me af hoeveel mensen die dag al met hun bips tegen exact die muur gestaan hebben en wiens bipshuidcellen nu contact hebben met de katoenvezels van mijn onderbroek. Ik vraag me af of die mensen op zijn minst toch het fatsoen hadden eerst hun ondergoed aan te doen alvorens de muur te swaffelen met hun achterwerk. Ik vraag het me af en ik wil het niet weten.

Geschrokken trek ik mezelf terug in evenwicht en snok aan mijn broek tot ze eindelijk omhoog wil. Haren drogen doet de wind wel. Ik wil gewoon lucht nu, verse lucht en leegte in mijn hoofd. Uitgezwommen en uitgedacht voor de dag spring ik mijn fiets op en trap de nacht in.

Gearchiveerd onder:Life @ Gent, Random, Zonder categorie   |  Laat een reactie achter
Tags:billen, blote, kleedhokje, zwembad, zwemmen