Walk Of Shame

12nov10

De avond

Het begon als een onschuldig etentje. 4 vrienden die hun eigen ‘Komen Eten’ organiseren in het kader van wederzijdse toenadering en uitwisseling van sociaal relevante informatie. Gelegenheidsbindmiddel van de avond was vegetarische lasagne en wijn, veel wijn. Ik herinner mij een fase waarin we in beschonken toestand de dichtsbijzijnde nachtwinkel gingen zoeken omdat ons alcoholisch vocht op was. Die nachtwinkel bleek verder en de wijn veel duurder dan gedacht. Evenwel: als de drank is in de man/vrouw, vloeit het geld nogal gemakkelijk en voelt men geen pijn in de benen. Ergens anders ook niet, for that matter.

Ik weet niet wiens idee het was en waarom het überhaupt naar boven is gekomen, maar ergens rond het einde van ons samenzijn (de kotgenoten van de gastheer hadden ons ondertussen vervoegd) werd er plotseling collectief beslist dat ik zou blijven slapen. In het anderhalfpersoonsbed van de gastheer. En met mijn eigen kot op wandelafstand. Mijn vanbinnen schreeuwde neeeeeeeeeeeeeeeeeen, er was niet eens een klik tussen hem en mij om eventueel sleep over-gedrag te verantwoorden. Mogelijks dacht hij daar anders over, want toegegeven: ik zag er goed uit. Of het was de alcohol.

Dit is waarschijnlijk een van die momenten waarop mijn moeder mij belerend in de ogen kijkt met haar ‘och je bent nog zo naïef’-blik. En over hoe mannen nooit zomaar dat type voorstellen lanceren. En dat ik daar nu ondertussen toch wel los door zou mogen leren zien.
Een van zijn maten vond het ook keihard nodig hem te enablen door middel van de creatie van extra groepsdruk (groepsdruk is er vanaf twee personen, de wetenschap spreekt me niet tegen). Guess what, it worked.

Ach, er was en is weinig mis met de jongen in kwestie. Galant en respectvol. En aangezien ik hem duidelijk heb gemaakt dat ik stond op mijn persoonlijke integriteit, is er ook effectief niets meer gebeurd dan slecht slapen in een bed dat lang niet zo goed is als het mijne. Ik had expliciet toestemming gekregen hem te stampen als hij snurkte, maar ik heb het niet gedurfd. De wekker ging af om 7u. Aaaaaargh.

De morning after

U vraagt zich misschien af of er eigenlijk voordelen waren aan dit nachtelijk verblijf ten huize van de gastheer. Zeer terechte vraag met een eenvoudig antwoord: neen. Niet alleen heb ik een potentieel goede nachtrust compleet aan mij laten voorbijgaan, ik mocht bovendien ein-de-lijk zelf het fenomeen beleven dat ik totnutoe enkel uit goedkope tv-series had opgepikt: de ochtendelijke huiswaartse walk of shame.
Het begon op het moment dat ik uit zijn kamer de gang in stapte. Kotgenoten keken me raar aan, hun ogen verriedden dat zijn wisten wat zich die nacht in de kamer had afgespeeld. Ontkennen zou enkel tegen mij gewerkt hebben, een beetje wanhopig liet ik hun gedachten betijen. Een niet te versmaden aantal samenzweerderige schouderklopjes zullen ongetwijfeld nog worden uitgedeeld aan mijn bedgenoot. Wat gaat hij doen, ook ontkennen? Dacht het niet.
Ik dacht maar één ding: hoe sneller daar buiten, hoe beter. Voordeur open, voordeur terug dicht. Trapje af en straat op. O, en ‘Dank je voor de ontvangst’ + kus op de wang. Een beetje obligaat, maar brute onbeleefdheid ligt niet in mijn aard.
Op straat was de situatie  minder persoonlijk, maar evenmin aangenaam. Zo rond half acht des ochtends ligt de gemiddelde Gentse student gelukkig nog in zijn bed, dus veel volk was er nog niet op de baan. Ramenwassende bejaarden, werkmensen, en hier en daar een mede-walk of shamer. Pas op, het uitwisselen van begrijpende blikken is volgens een ongeschreven code ten stelligste af te raden. Naar de stoepstenen zal men kijken, en naar de stoepstenen keek ik. Pokerface en doorstappen!

Aangezien ik mij tegenover niemand behalve mezelf dien te verantwoorden, schraapte ik mijn moed samen en kocht ik ontbijt bij de eerste bakker die ik op pad naar kot tegenkwam. De opluchting was enorm toen ik mijn kotdeur achter mij kon sluiten. Net als in de film liet ik me zakken tegen de deur en wachtte tot mijn ademhaling weer onder controle was.

De conclusie

Het gevoel van deze ochtenden is proefondervindingsgewijs een soort beuïgheid, een verward ongemak dat ik niet van me afgeschud krijg. Een kater is fysiek onaangenaam en heb ik sinds vorige zomer niet meer gehad. Het psychologisch ongenoegen dat ik nu ervaar is minstens even erg.

Mocht ik al iets geleerd hebben van deze hachelijke onderneming, laat het dan het volgende zijn:

-als je kot op minder dan 2 kilometer is, ga dan naar huis
-weersta aan groepsdruk
-5 flessen wijn voor 4 personen is te veel, en al zeker gezien ik om middernacht gestopt ben met drinken en mijn bedgenoot dit met gemak compenseerde
-ontschminken is leuker ‘s avonds dan the morning after – dat plakt zo
-aanwezigheid van tandenborstel in handtas is geen overbodige luxe – bah bah vieze mond

Kijk, dit soort dingen had iemand mij op voorhand moeten zeggen. De gêne ware vermijdbaar geweest. Of misschien moet ik mijn mama overal mee heen nemen.

Momenteel ben ik een boterkoek (met rozijnen) aan het verorberen achter mijn laptopscherm (damn you, zelfopgelegde non-food policy achter de pc). Ook het hierboven beschreven exploot ga ik te boven komen, eventually. Maar voorlopig gewoon even boterkoeken en chocolade voor mij.

Gearchiveerd onder:Life @ Gent, Soap   |  Laat een reactie achter
Tags:alcohol, drinken, eten, slapen, uitgaan, walk of shame