Over de toekomst en keuzes maken

14nov10

Ik denk te veel na over de toekomst naar mijn eigen goesting. Daarmee samenhangend ben ik te veel bezig met de effecten van huidige keuzes op de toekomstige gang van zaken in mijn leven. Ik haat mezelf daarvoor want het verlamt me. Elk kruispunt waar ik kom voor te staan, stelt mij voor een aartsmoeilijke opgave. Ga ik links, ga ik rechts en vooral: hoe kan ik weten of ik de juiste kant kies en zal ik er later geen spijt van hebben? Dat is een onhoudbare manier van functioneren, neem dat van mij aan.

Als personen in mijn nabije omgeving zelfverzekerd beslissingen nemen, krijg ik kippenvel en ademnood. Ik weet niet hoe zij zich vanbinnen voelen – misschien strijden ze wel met dezelfde demonen en weten ze het ook niet helemaal. Dat is zelfs heel waarschijnlijk. Het verschil is evenwel dat die mensen iets doen, terwijl ik de indruk heb dat de opportuniteiten aan mijn neus voorbijvliegen wegens mijn besluiteloosheid. Ook dat nog. Ik durf er amper over spreken, zoveel pijn doet dat vanbinnen.

Ik kan mij moeilijk van de gedachte ontdoen dat in deze maatschappij een bloeiende carriere het enige lijkt te zijn dat werkelijk telt. Om dat doel te bereiken kan men best al vanuit de baarmoeder beginnen netwerken en contacten leggen en connecties verzamelen en socializen. Ik sta daar weigerachtig tegenover en vind de wereld zo vals aanvoelen dan. Alsof wie je kent en aanspreekt de norm is. Ik kán ook dingen, en ik zou willen dat mensen me kiezen om wie ik ben en niet om wie ik ken. Mijn mening wordt meer dan eens afgedaan als naïef. Als ik er niet voor ga, staat er wel iemand anders klaar om mijn plaats in te nemen. Ik heb eigenlijk geen keus, maar dat betekent nog niet dat ik weet hoe het verder moet.

De dromen die ik heb – en dat zijn er nogal veel – zullen niet allemaal uitkomen. Dat besef ik ook wel. Er zijn er echter een paar die ik heel graag wil realiseren, los van alles wat kan en zal gebeuren. Samengevat komt het voorlopig hierop neer: ik wil een modern ingerichte loft (liefst in Berlijn), ik wil mijn passies niet kwijt, ik wil een job waarin ik me kan uitleven en ik wil mensen rond me die ik graag zie en die mij ook graag terugzien. Dat lijkt mij een prototype relatief evenwichtig leven en daar wil ik voor gaan. Moet uiteraard nog verder uitgewerkt worden. En liefst zonder veel netwerken, want ik kan geen toneel spelen.

Gearchiveerd onder:Frustraties, Overpeinzingen, Random   |  Laat een reactie achter
Tags:angst, Berlijn, Duitsland, gedachten, keuze, kiezen, loft, moeilijk, toekomst