Als personen in mijn nabije omgeving zelfverzekerd beslissingen nemen, krijg ik kippenvel en ademnood. Ik weet niet hoe zij zich vanbinnen voelen – misschien strijden ze wel met dezelfde demonen en weten ze het ook niet helemaal. Dat is zelfs heel waarschijnlijk. Het verschil is evenwel dat die mensen iets doen, terwijl ik de indruk heb dat de opportuniteiten aan mijn neus voorbijvliegen wegens mijn besluiteloosheid. Ook dat nog. Ik durf er amper over spreken, zoveel pijn doet dat vanbinnen.

Ik kan mij moeilijk van de gedachte ontdoen dat in deze maatschappij een bloeiende carriere het enige lijkt te zijn dat werkelijk telt. Om dat doel te bereiken kan men best al vanuit de baarmoeder beginnen netwerken en contacten leggen en connecties verzamelen en socializen. Ik sta daar weigerachtig tegenover en vind de wereld zo vals aanvoelen dan. Alsof wie je kent en aanspreekt de norm is. Ik kán ook dingen, en ik zou willen dat mensen me kiezen om wie ik ben en niet om wie ik ken. Mijn mening wordt meer dan eens afgedaan als naïef. Als ik er niet voor ga, staat er wel iemand anders klaar om mijn plaats in te nemen. Ik heb eigenlijk geen keus, maar dat betekent nog niet dat ik weet hoe het verder moet.

De dromen die ik heb – en dat zijn er nogal veel – zullen niet allemaal uitkomen. Dat besef ik ook wel. Er zijn er echter een paar die ik heel graag wil realiseren, los van alles wat kan en zal gebeuren. Samengevat komt het voorlopig hierop neer: ik wil een modern ingerichte loft (liefst in Berlijn), ik wil mijn passies niet kwijt, ik wil een job waarin ik me kan uitleven en ik wil mensen rond me die ik graag zie en die mij ook graag terugzien. Dat lijkt mij een prototype relatief evenwichtig leven en daar wil ik voor gaan. Moet uiteraard nog verder uitgewerkt worden. En liefst zonder veel netwerken, want ik kan geen toneel spelen.

Het begon als een onschuldig etentje. 4 vrienden die hun eigen ‘Komen Eten’ organiseren in het kader van wederzijdse toenadering en uitwisseling van sociaal relevante informatie. Gelegenheidsbindmiddel van de avond was vegetarische lasagne en wijn, veel wijn. Ik herinner mij een fase waarin we in beschonken toestand de dichtsbijzijnde nachtwinkel gingen zoeken omdat ons alcoholisch vocht op was. Die nachtwinkel bleek verder en de wijn veel duurder dan gedacht. Evenwel: als de drank is in de man/vrouw, vloeit het geld nogal gemakkelijk en voelt men geen pijn in de benen. Ergens anders ook niet, for that matter.

Ik weet niet wiens idee het was en waarom het überhaupt naar boven is gekomen, maar ergens rond het einde van ons samenzijn (de kotgenoten van de gastheer hadden ons ondertussen vervoegd) werd er plotseling collectief beslist dat ik zou blijven slapen. In het anderhalfpersoonsbed van de gastheer. En met mijn eigen kot op wandelafstand. Mijn vanbinnen schreeuwde neeeeeeeeeeeeeeeeeen, er was niet eens een klik tussen hem en mij om eventueel sleep over-gedrag te verantwoorden. Mogelijks dacht hij daar anders over, want toegegeven: ik zag er goed uit. Of het was de alcohol.

Dit is waarschijnlijk een van die momenten waarop mijn moeder mij belerend in de ogen kijkt met haar ‘och je bent nog zo naïef’-blik. En over hoe mannen nooit zomaar dat type voorstellen lanceren. En dat ik daar nu ondertussen toch wel los door zou mogen leren zien.
Een van zijn maten vond het ook keihard nodig hem te enablen door middel van de creatie van extra groepsdruk (groepsdruk is er vanaf twee personen, de wetenschap spreekt me niet tegen). Guess what, it worked.

Ach, er was en is weinig mis met de jongen in kwestie. Galant en respectvol. En aangezien ik hem duidelijk heb gemaakt dat ik stond op mijn persoonlijke integriteit, is er ook effectief niets meer gebeurd dan slecht slapen in een bed dat lang niet zo goed is als het mijne. Ik had expliciet toestemming gekregen hem te stampen als hij snurkte, maar ik heb het niet gedurfd. De wekker ging af om 7u. Aaaaaargh.

De morning after

U vraagt zich misschien af of er eigenlijk voordelen waren aan dit nachtelijk verblijf ten huize van de gastheer. Zeer terechte vraag met een eenvoudig antwoord: neen. Niet alleen heb ik een potentieel goede nachtrust compleet aan mij laten voorbijgaan, ik mocht bovendien ein-de-lijk zelf het fenomeen beleven dat ik totnutoe enkel uit goedkope tv-series had opgepikt: de ochtendelijke huiswaartse walk of shame.
Het begon op het moment dat ik uit zijn kamer de gang in stapte. Kotgenoten keken me raar aan, hun ogen verriedden dat zijn wisten wat zich die nacht in de kamer had afgespeeld. Ontkennen zou enkel tegen mij gewerkt hebben, een beetje wanhopig liet ik hun gedachten betijen. Een niet te versmaden aantal samenzweerderige schouderklopjes zullen ongetwijfeld nog worden uitgedeeld aan mijn bedgenoot. Wat gaat hij doen, ook ontkennen? Dacht het niet.
Ik dacht maar één ding: hoe sneller daar buiten, hoe beter. Voordeur open, voordeur terug dicht. Trapje af en straat op. O, en ‘Dank je voor de ontvangst’ + kus op de wang. Een beetje obligaat, maar brute onbeleefdheid ligt niet in mijn aard.
Op straat was de situatie  minder persoonlijk, maar evenmin aangenaam. Zo rond half acht des ochtends ligt de gemiddelde Gentse student gelukkig nog in zijn bed, dus veel volk was er nog niet op de baan. Ramenwassende bejaarden, werkmensen, en hier en daar een mede-walk of shamer. Pas op, het uitwisselen van begrijpende blikken is volgens een ongeschreven code ten stelligste af te raden. Naar de stoepstenen zal men kijken, en naar de stoepstenen keek ik. Pokerface en doorstappen!

Aangezien ik mij tegenover niemand behalve mezelf dien te verantwoorden, schraapte ik mijn moed samen en kocht ik ontbijt bij de eerste bakker die ik op pad naar kot tegenkwam. De opluchting was enorm toen ik mijn kotdeur achter mij kon sluiten. Net als in de film liet ik me zakken tegen de deur en wachtte tot mijn ademhaling weer onder controle was.

De conclusie

Het gevoel van deze ochtenden is proefondervindingsgewijs een soort beuïgheid, een verward ongemak dat ik niet van me afgeschud krijg. Een kater is fysiek onaangenaam en heb ik sinds vorige zomer niet meer gehad. Het psychologisch ongenoegen dat ik nu ervaar is minstens even erg.

Mocht ik al iets geleerd hebben van deze hachelijke onderneming, laat het dan het volgende zijn:

-als je kot op minder dan 2 kilometer is, ga dan naar huis
-weersta aan groepsdruk
-5 flessen wijn voor 4 personen is te veel, en al zeker gezien ik om middernacht gestopt ben met drinken en mijn bedgenoot dit met gemak compenseerde
-ontschminken is leuker ‘s avonds dan the morning after – dat plakt zo
-aanwezigheid van tandenborstel in handtas is geen overbodige luxe – bah bah vieze mond

Kijk, dit soort dingen had iemand mij op voorhand moeten zeggen. De gêne ware vermijdbaar geweest. Of misschien moet ik mijn mama overal mee heen nemen.

Momenteel ben ik een boterkoek (met rozijnen) aan het verorberen achter mijn laptopscherm (damn you, zelfopgelegde non-food policy achter de pc). Ook het hierboven beschreven exploot ga ik te boven komen, eventually. Maar voorlopig gewoon even boterkoeken en chocolade voor mij.

Kleren uit is de gemakkelijke richting. Eager als ik ben zo snel mogelijk die eerste duik te nemen, spring ik quasi uit mijn broek rechtstreeks mijn badpak in. Duikbril op het hoofd, alles in de rugzak proppen en klaar.

Zwem zwem zwem zwem buiten adem zwem verder. Ik heb geen armspieren, echt niet. Verzuring. Enkel beenspieren. Maar daar gaat het niet om.

Waar het wel om gaat: kleren terug aan is verschrikkelijk. De helft van de kleedhokdeurtjes zijn kapot, waardoor ze saloon style half openzwiepen alvorens je doorhebt dat het eigenlijk bezet is. Een vijftiger met rughaar roept “elaba, zo niet eh” wanneer ik uittest of zijn hokje al dan niet bezet is. Ik voel me beledigd en vuil bij de gedachte dat hij blijkbaar denkt dat ik hem naakt zou willen zien. De vloer heeft de hele middag tijd gehad zich te vullen met bollen stof, aaneengeklied haar en pleisters waarvan de lijm het heeft begeven. Ik moet opletten waar ik mijn voeten zet.

In het lager placht de juf op de wekelijkse zwemdag de kindjes op het hart te drukken schoenen met velcro aan te trekken en kledij waar geen knopjes aanzitten maar ritsen. Ik veronderstel dat mijn mama dat toen allemaal regelde voor mij, of dat de hoeveelheid lijf nog klein genoeg was om het allemaal overzichtelijk te houden. Sinds die langvervlogen tijden is de omvang van mijn lijf elke vorm van overzichtelijkheid verloren (heupen, het overkwam me nu toch wel al een klein decennium geleden) en sta ik bovendien zelf in voor mijn kledingkeuze. Mijn jeansbroek (strak plan van mij om net die uit mijn kast gehaald te hebben vanmorgen) werkt dan ook langs geen kanten mee en wil vanaf de knie gewoon niet meer naar boven. Ik wankel en plets met mijn bips pardoes tegen de muur van mijn kleedhokje aan.

En dan komt nu het moment. Het moment dat er niet had moeten komen, maar er toch kwam omdat mijn hoofd de wereld stuurt in richtingen die ik nooit voor mogelijk houdt. Ik vraag me af hoeveel mensen die dag al met hun bips tegen exact die muur gestaan hebben en wiens bipshuidcellen nu contact hebben met de katoenvezels van mijn onderbroek. Ik vraag me af of die mensen op zijn minst toch het fatsoen hadden eerst hun ondergoed aan te doen alvorens de muur te swaffelen met hun achterwerk. Ik vraag het me af en ik wil het niet weten.

Geschrokken trek ik mezelf terug in evenwicht en snok aan mijn broek tot ze eindelijk omhoog wil. Haren drogen doet de wind wel. Ik wil gewoon lucht nu, verse lucht en leegte in mijn hoofd. Uitgezwommen en uitgedacht voor de dag spring ik mijn fiets op en trap de nacht in.

Ik geef toe, ik had het me anders voorgesteld. Ik geloof in het concept van vriendschap tussen ex-lieven, maar tussen woord en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren – soit, het wil niet zo goed lukken als oorspronkelijk gepland.

Zonder hier en nu over de modaliteiten van onze breuk dieper in te gaan, dacht ik dat ik weer snel zou wennen aan de vrijheid van het single zijn – niet dus. Treffende illustratie hiervan ontspon zich een aantal dagen geleden, toen het Ex-lief met enige (begrijpelijke) blijheid van zijn kant aankondigde dat er een nieuw meisje in zijn leven was opgedoken en dat het wel eens wat zou kunnen worden tussen hen 2.

Hoe ik vind dat ik vol overtuiging op zoiets zou moeten reageren

Oooh zo leuk, nee echt waar ik ben blij voor je dat je een ander hebt gevonden ik wens jullie veel kindjes en een huis en een tuin in een willekeurige volgorde.

Wat ik eigenlijk dacht vanbinnen

Oh God nee, nu is het zeker gedaan tussen ons stél dat er ergens nog een vonkje was dat potentieel en ver in de toekomst nog tot mooie dingen had kunnen leiden als we beiden tot de jaren van verstand waren gekomen dan is dat nu definitief uitgedoofd en ik ga oud en eenzaam worden en nooit kinderen hebben en oude vrijsters worden als bevolkingsgroep zo denigrerend bekeken door de maatschappij waar is mijn chocolade ik voel mij zo slecht.

Gevolgd door: Jezus Christus nog aan toe, bitch die ik ben, wie dénkt nu zulke dingen?

(Ik durf al eens christelijk vloeken, goed opgemerkt.)

Ik ben dus niet goed in losjes omgaan met ex-lieven, hoewel ik het wel wíl. Met de moed der wanhoop en omdat een sms gelukkig weinig emoties verraadt, heb ik casual een 160-tal vrij inhoudsloze tekens teruggestuurd. Stiekem hoop ik dat we weer maatjes kunnen worden, maar het zal niet voor direct zijn. Hem zien doet nog wat pijn en zindert steeds een aantal dagen na. Ik hoop dat hij hetzelfde meemaakt, dan voelde ik me niet zo stom en kinderachtig.

Er is werk aan mijn liefdesleven. En aan mijn post-relationele vriendschappen. En aan mijn wetten en praktische bezwaren. Maar ik geef de moed niet op: met een bachelordiploma Rechten op zak komt zeker dat laatste op middellange termijn wel goed.

Sowieso is het een zelfvervullende profetie: wie denkt overbodig te zijn, wordt het ook. Helaas, ik heb al geprobeerd met die gedachte de zomerblues te bestrijden – die poging is faliekant mislukt. Ik onderga mijn fenomeentje nu jaarlijks, heb de strijd ertegen opgegeven en heb de zijwegen aanvaard die mijn geest ter ontwijking van de innerlijke eenzaamheid durft inslaan.

Ende daarom boende ik vandaag de vloer. Ter distractie dit jaar blijkbaar geen chocolade, maar fruit en fruit en water en sport. En daar nog bovenop: kuiswoede. Of hoe de krochten van mijn grijze massa mij toch steeds weer kunnen verbazen (waarvoor dank).

Ettelijke uren later blinkt mijn parket als nooit tevoren, is alles stofvrij en voel ik me opgeruimd vanbinnen (al is dat laatste hoogstwaarschijnlijk tijdelijk) (en bij nader inzien de eerste 2 ook). Ik schreef voor het eerst sinds lang een blogstukje en probeer mijn goede voornemens op te lijsten want hey, wie heeft daarvoor nog Nieuwjaar nodig?

Zomerblues, ze doen wat met me. Het voelt als een jas die elk jaar een beetje beter zit. We wennen aan mekaar. Ik weet niet of het goed is of slecht, maar ik weet niet of ik hem nog zou kunnen missen.

ps. Moest u uit voorgaande hebben geconcludeerd dat ik des zomers een absurd asociaal wezen ben, dan hebt u het bij het foute eind. Mijn zomerblues zijn lichtschuw en wagen zich niet buiten de veilige haven die mijn hoofd is voor hen. Ik functioneer. Geen paniek, blijft u rustig zitten, ik functioneer.

Ik mag van mijn mama niet uit de teut van de fles drinken. Ze vindt dat niet kunnen. Bovendien, zo voegde mijn pa er aan toe, zou dat onhygiënisch zijn.
Quatsch! Het bespaart keiveel afwas, in tegenstelling tot wanneer ik telkens een nieuw glas uit de kast moet halen omdat ik vergeten ben welk van de glazen in de grote glazenverzameling op de vensterbank het mijne is. Mijn systeem rulet.

Ik mis mijn lief. Kutdag. Slapen.

Aantal dagen Facebook niet gecheckt: ben de tel kwijt, maar nog steeds niet sinds vorige telling
Aantal druppels biospul: 100 (onveranderde dosis)
Keelpijn op een schaal van 0 tot 10: 0,5 (bijna genezen)
Aantal minuten staan meeshaken met JimTv op maximumvolume in plaats van te leren: 40 (ruwe schatting)

Voorts heeft volgende zin de ganse dag in mijn hoofd gezeten: Honey, all the movements you’re starting to make.
Ik heb de tekst zonet opgezocht, wat impliceert dat eigenlijk niet enes die zín in mijn hoofd zat, maar eerder een soort oerklanknabootsing ervan. Diezelfde lijn, constant op repeat. Nefast effect op studieprestatievermogen check.

In het verlengde van iets wat ik gisteren moet gedropt hebben (zie ook de disclaimer) in verband met Jude Law en aaibaarheid en dergelijke meer, dringt zich een vergelijking op tussen eerstgenoemde en mijn eigen teerbeminde hartendief.
Eerlijk: echt opgaan doen ze niet, en wel omdat Jude Law behoort tot de categorie ‘übermenselijke goddelijke wezens’. In de categorie ‘sterfelijken’ doet mijn lief het prima. Laat ik het zo zeggen: moest niet Jude Law maar mijn schatje met ontbloot bovenlijf flaneren op een strand in het reclamefilmpje van Dior Homme Sport, ik zou even zwaar van mijn melk zijn.
Bovendien is mijn vriendje lief, innemend, bezorgd enz. en is Jude Law waarschijnlijk een omhooggevallen gevoelloze zak. Dat laatste is mogelijks onwaar.

Aantal dagen Facebook niet gecheckt: 3
Keelpijn op een schaal van 0 tot 10: 3
Aantal keer naar volledige Coldplay-cd geluisterd: 4 (zelfstandige afspeelbeurten in hoofd niet meegerekend)
Pagina’s nog te lezen in het-boek-dat-maar-niet-uitraakt: 25 (wordt klus vóór het slapengaan)

Gisterenavond, toen ik in het schemerdonker voor de spiegel stond, was het niemand minder dan Penelope Cruz die scheen terug te kijken. Echt waar, ik leek op haar! Niet dat ze mijn ultieme streefdoel is op vlak van uiterlijk ofzo, maar slecht is het alleszins niet. Ik durf zelfs te beweren dat ik vanochtend voor diezelfde spiegel nog steeds een zweem van haar uitstraalde, al kan dat ook aan de korrels in mijn ogen gelegen hebben. Laten we vooral wijten aan de algehele toestand van slaapdronkenheid. Slaapdronkenheid is des duivels. Moving on!

Mijn diepgelovige oma bijt op haar nagels. Dat heb ik vanmiddag geconstateerd terwijl zij de krant en ik mijn cursus bestudeerde. Ik betwijfel of God dat bij het scheppen van de wereld heeft ingecalculeerd; hij voorziet voor dit aardse vergrijp zonder twijfel een wrede straf in het hiernamaals.
Aangaande aardse vergrijpen heeft diezelfde oma nog maar eens te kennen gegeven onoverkomelijke problemen te hebben met seksuele opvoeding op school, en de welbespraaktheid van de jeugd als gevolg daarvan. “In mijn tijd ging het er toch properder aan toe.” Bobonne heeft gesproken, waarmee uiteraard onomstotelijk bewezen is dat de jeugd van tegenwoordig verloederd is alom. God straft, en wel meteen. Let’s hope not, behalve eventueel voor nagelbijten.
Los van dit alles alles zie ik mijn oma heel graag.

Ik voel de dwingende noodzaak om nog even verder te werken voor school. Boehoe, ik wil liever in mijn boek lezen… Zucht. Leven is keuzes maken. Ik hààt keuzes maken.

Aaibaarheid van de Noorse zanger van het Eurovisiesongfestival op een schaal van 0 tot 10: 9 (10 zijnde Jude Law)
Aantal dagen Facebook niet gecheckt: 2 (goed bezig)
Keelpijn op een schaal van 0 tot 10: 5
Aantal druppels biospul: 100 (gisteren fout geteld)
Aantal keer slapen voor weerzien met vriendje: 16
Aantal stukken chocolade: 2 (is teken van herstel van de keel)

Nog een beetje Stieg Larsson lezen en ik kruip onder de wol. Morgen… meer van hetzelfde. Bestond er maar een manier om nu te gaan slapen en na de examens wakker te worden; ik zou er veel voor over hebben.

Aantal dagen Facebook niet gecheckt: 1
Aantal keer gegrabbeld in de koekenkast: 0 (nogal wiedes wegens ontoereikend slikvermogen)
Aantal gram afgevallen door gebrek aan vast voedsel: wss 0
Aantal keer slapen tot ik mijn lief terug in de armen kan sluiten: 17 (rampig)
Aantal druppels keigezond bioverantwoord weerstandsverhogend honingbij-en-sint-jans-kruidextractendink tot mij genomen: 130

Ik duld geen random uurwissels. Nergens goed voor, en al zeker niet voor mijn zo al genoeg opgefuckte biosysteem!

Slaapinhaalprogramma start.